Ur. 15 grudnia 1847 we Lwowie – historyk polski, profesor Uniwersytetu Lwowskiego, kustosz Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwo-wie. W 1865 ukończył gimnazjum we Lwowie, następnie studiował historię na Uni-wersytecie Lwowskim (1866–1871). W 1871 roku rozpoczął praktykę w Zakładzie im. Ossolińskich pod kierunkiem Wojciecha Ketrzyńskiego; rok później obronił dok-torat. W 1875 roku habilitował się i został docentem w Katedrze Historii Nowożytnej Uniwersytetu Lwowskiego, a osiem lat później w Katedrze Historii Polski. W 1887 roku brał udział w założeniu Ligi Polskiej w Szwajcarii, której był członkiem. W 1903 roku został profesorem nadzwyczajnym. Na Uniwersytecie Lwowskim wykładał historię Polski od XV do XVIII wieku. W tym samym roku został wybrany na członka-kores-pondenta AU (późniejsza PAU). W pracy naukowej zajmował się historią nowożytną Polski i Rosji oraz dyplomatyką. Badał życie i działalność przedstawicieli rodu Łas-kich – Hieronima (wojewody sieradzkiego) i Jana (arcybiskupa gnieźnieńskiego, pry-masa Polski). Wiele uwagi poświęcił Dymitrowi Samozwańcowi I. Badał jego pobyt w Polsce, wyprawę moskiewską, wpływ na politykę wewnętrzną Polski. Ogłosił szereg prac naukowych, najważniejsze z nich to: Stronnictwa polityczne w Polsce za Zygmunta I (1880), Hieronim Łaski (1888), Dymitr Samozwaniec (1898), Polska a Moskwa w pierwszej połowie wieku XVII. Zbiór materiałów do historii stosunków polsko-rosyjskich za Zygmunta III (1901), Maryna Mniszchówna (1906). Jego najbardziej znanym uczniem był Ludwik Finkel. Hir-schberg został pochowany w 1907 roku na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
