Urodził się w Warszawie w rodzinie o tradycjach nauczycielskich. W latach 1964–1969 studiował na Uniwersytecie Warszawskim – na Wydziale Prawa i Administracji, a uzupełniająco na Wydziale Historycznym. Dzięki wynikom w nauce i aktywności w kole naukowym uzyskał stypendium naukowe i liczne nagrody. Jego opiekunem naukowym był prof. Bogusław Leśnodorski. Publicznie wyrażany krytycyzm wobec systemu komunistycznego i aktywny udział w wydarzeniach Marca 1968 roku spowodowały represje. Pozbawiony możliwości pracy na Uniwersytecie – mimo wysokiej oceny pracy magisterskiej pt. Organizacja życia artystycznego w Królestwie Polskim 1864–1890 – zatrudnił się jako nauczyciel w Liceum Ekonomicznym w Warszawie. Z inspiracji Bogdana Suchodolskiego i Bogusława Leśnodorskiego prowadził badania własne z zakresu polityki naukowej w Polsce po II wojnie światowej. W 1972 roku podjął pracę w Polskiej Akademii Nauk (Instytut Nauk Prawnych, a po roku – Zakład Prakseologii). Zebrał odpisy wielu tysięcy dokumentów, notatki z rozmów z prominentami i ofiarami systemu, a także zgromadził domową bibliotekę liczącą dziś kilka tysięcy książek, broszur i innych publikacji, obejmującą wiedzę o formach organizacji nauki polskiej w XIX i XX wieku. Wstępne rezultaty badań przedstawił w rozprawie doktorskiej (obronionej w czerwcu 1973 roku) pt. Pierwszy Kongres Nauki Polskiej jako forma realizacji założeń polityki naukowej państwa ludowego. Mimo wysokiej oceny pracy jej druk został zablokowany przez Wydział Nauki KC PZPR – książka ukazała się dopiero w 1983 roku (Ossolineum) w wyniku orzeczenia komisji powołanej przez Prezydium PAN. W 1981 roku aktywnie działał w „Solidarności”, pełniąc z wyboru funkcję przewodniczącego Komisji Zakładowej Oświaty Warszawa-Śródmieście. Komisja Prezydium PAN przywróciła go do pracy w Zakładzie Prakseologii i Naukoznawstwa IFiS PAN. Dalsze badania zaowocowały obszerną syntezą Polityka naukowa w Polsce w latach 1944–1953. Geneza systemu, jej druk został jednak zablokowany przez cenzurę. Habilitował się w 1989 roku na podstawie publikacji Nauka polska po II wojnie światowej – idee i instytucje. W końcu 1989 i w 1990 roku współdziałał przy obaleniu ustroju komunistycznego, sprawując funkcję doradcy w Komitecie do spraw Nauki i Postępu Technicznego, współtworzył koncepcję reformy polityki naukowej, jako pełnomocnik ministra likwidował Urząd Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń. Wywierał wpływ na ustawodawstwo w sprawach nauki, wspierał odbudowę społecznego ruchu naukowego, m.in. reaktywując Kasę im. Józefa Mianowskiego – Fundację Popierania Nauki i uruchamiając periodyki „Nauka Polska. Jej Potrzeby, Organizacja i Rozwój” oraz „Problemy Społecznego Ruchu Naukowego”. Interdyscyplinarne badania wprowadziły autora do nielicznego kręgu naukoznawców. Przeprowadził się do Torunia, gdzie podjął pracę (w 1995 roku) w Instytucie Socjologii UMK. Tu zbudował program nauczania nowej subdyscypliny – socjologii instytucji i zrzeszeń.
