• Strona główna
  • Szklany wszechświat. O tym, jak kobiety z Obserwatorium Harvarda zmierzyły gwiazdy

Dava Sobel

Szklany wszechświat. O tym, jak kobiety z Obserwatorium Harvarda zmierzyły gwiazdy

Wysyłamy w ciągu 5 dni roboczych
ISBN:
978-83-231-5203-3
Rok wydania:
2023
Typ okładki:
miękka ze skrzydełka
Format:
158 x 228 mm
Wydawca:
Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika

52,00 zł

miękka ze skrzydełka

Dava Sobel

Szklany wszechświat. O tym, jak kobiety z Obserwatorium Harvarda zmierzyły gwiazdy

W drugiej połowie XIX wieku Obserwatorium Harvarda zaczęło zatrudniać kobiety na stanowiskach obliczeniowców, tzw. ludzkich komputerów. Ich zadaniem było interpretowanie obserwacji teleskopowych wykonywanych co noc przez męskich pracowników instytucji. Początkowo grupa ta składała się z żon, sióstr i córek astronomów, ale wkrótce jej szeregi zasiliły absolwentki nowych college’ów dla kobiet – Vassar, Wellesley oraz Smith. Kiedy fotografia zmieniła sposób uprawiania astronomii, kobiety przeniosły uwagę z obliczeń na badanie gwiazd utrwalanych każdej nocy na szklanych płytach fotograficznych.

„Szklany wszechświat”, składający się z pół miliona płyt przez dekady gromadzonych przez Uniwersytet Harvarda, umożliwił kobietom dokonanie niesamowitych odkryć, dzięki którym ich nazwiska zajęły honorowe miejsce w dziejach astronomii. Były to: Williamina Fleming, Antonia Maury, Henrietta Swan Leavitt, Annie Jump Cannon oraz Cecilia Payne.

Książka Szklany wszechświat, wzbogacona fragmentami listów, dzienników i pamiętników, to ukryta historia kobiet, których wkład w rozwój astronomii na zawsze zmienił sposób rozumienia gwiazd oraz naszego miejsca we Wszechświecie.


In the second half of the 19th century, the Harvard College Observatory began to employ women as computational workers, the so-called human computers. Their task was to interpret telescopic observations made every night by the institution's male staff. At the beginning, this group consisted of the wives, sisters, and daughters of astronomers, but soon its ranks were joined by graduates of the new women's colleges: Vassar, Wellesley, and Smith. As photography changed the way in which astronomy was practiced, women shifted their focus from calculations to studying the stars recorded each night on glass photographic plates.

The"Glass Universe", consisting of half a million plates collected over decades by Harvard University, enabled women to make amazing discoveries that gave their names an honorable place in the history of astronomy. They were: Williamina Fleming, Antonia Maury, Henrietta Swan Leavitt, Annie Jump Cannon, and Cecilia Payne.

The Glass Universe, enriched with fragments of letters, diaries, and memoirs, is the hidden story of women whose contribution to the development of astronomy forever changed the way we understand the stars and our place in the Universe.

  • Magdalena Kempna-Pieniążek

    [...] W świetnie napisanej książce Davy Sobel nie ma miejsca na czcze sentymenty. Życie kobiet i mężczyzn z Obserwatorium Harvarda nie jest łatwe, a ich praca – bynajmniej nie spektakularna – wymaga żelaznej dyscypliny i skupienia. Tym bardziej warto docenić kunszt, z jakim autorka przekształciła obfity materiał faktograficzny oraz niełatwe do spopularyzowania wyniki badań w niezwykle zajmującą zbiorową biografię, w której niczym w spektrografie skupiają się rozmaite linie rozwojowe tej szczególnej epoki w dziejach nauk ścisłych oraz emancypacji kobiet. Fragment recenzji: http://artpapier.com/index.php?page=artykul&wydanie=476&artykul=9670&kat=15.

Napisz recenzję

Napisz własną recenzję

Captcha
  • Dava Sobel

    W 1964 r. ukończyła Bronx High School of Science. Uczęszczała do Antioch College i City College of New York, zanim w 1969 r. uzyskała tytuł licencjata sztuk pięknych na State University of New York w Binghamton. Posiada tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Bath w Anglii i Middlebury College w Vermont, oba przyznane w 2002 r., a także Uniwersytetu w Bernie w Szwajcarii (2015) i Uniwersytetu Simona Frasera w Kolumbii Brytyjskiej (2019). Była dziennikarką naukową „New York Times”, jest autorką książek, takich jak Longitude (Walker 1995 i 2005, Penguin 1996), Galileo's Daughter (Walker 1999 i 2011, Penguin 2000), The Planets (Viking 2005, Penguin 2006), A More Perfect Heaven (Walker/Bloomsbury 2011 i 2012), And the Sun Stood Still (Bloomsbury 2016) i The Glass Universe (Viking 2016), a także współautorką sześciu publikacji. Przez wiele lat współpracowała naukowo z „Harvard Magazine”, „Audubon”, „Discover”, „Life”, „Omni” i „The New Yorker”. Jest laureatką nagrody Individual Public Service Award od National Science Board (2001), przyznanej „za szerzenie świadomości nauki i technologii”. Bostońskie Muzeum Nauki uhonorowało ją prestiżową nagrodą Bradford Washburn Award za „wybitny wkład w krzewienie nauki, docenienie jej fascynującej i istotnej roli, jaką odgrywa w naszym życiu”. W 2004 r. otrzymała Harrison Medal od Worshipful Company of Clockmakers w Londynie w uznaniu za jej działania na rzecz popularyzacji chronometrii. W 2008 r. Astronomical Society of the Pacific przyznało jej nagrodę Klumpke-Roberts Awards za „zwiększenie zrozumienia i docenienia roli astronomii w społeczeństwie”. W 2014 r. otrzymała Nagrodę Kulturalną od Eduard Rhein Foundation w Niemczech za „wykorzystanie gruntownej wiedzy naukowej i talentu literackiego do łączenia faktów z fikcją poprzez powiązanie naukowych przygód i ludzkich losów, aby nadać historii nauki ludzką twarz”. Obecnie redaguje „Meter” – comiesięczną kolumnę poetycką w „Scientific American”. 

Newsletter

Jeśli są Państwo zainteresowani otrzymywaniem aktualnych informacji z Wydawnictwa Naukowego UMK, prosimy o zapisanie się do listy odbiorców naszego newslettera.

Dodano do koszyka:

Lorem ipsum