Cezary Dobies

Lęki i leki. Trzynaście wierszy i sto siedemdziesiąt aforyzmów

Nakład wyczerpany

ISBN:
978-83-231-3135-9
Rok wydania:
2013
Liczba stron:
70
Nr wydania:
pierwsze
Typ okładki:
miękka
Wydawca:
Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika

14,00 zł

miękka

Cezary Dobies

Lęki i leki. Trzynaście wierszy i sto siedemdziesiąt aforyzmów

Kategoria produktu:

Niniejszy tomik zatytułowany Lęki i leki jest swoistym wyzwaniem, aby przyjrzeć się właśnie temu, co zadziwia. Choć w tytule różnica między słowami wyraża się jedynie w „ogonku” przy „e”, to jednak chodzi o coś znacznie istotniejszego. Czego boi się człowiek i jak się z tych lęków leczy? Jakiego lekarstwa poszukuje i o jaką terapię zabiega? Lek to nie tyle dla poety sposób na unieszkodliwienie zła – jak sam zauważa w jednym z wierszy – pozbawienie go siły, lecz twórcze wznoszenie się, „by mieć jakąś nadzieję na lot”. Do tego świata ludzkich lęków, ujawnianych z delikatną precyzją, wnikają aforyzmy Dobiesa, demaskując problemy i odsłaniając wyczekiwaną medycynę. Już na samym początku nie może więc umknąć uwadze znaczący fakt, że Cezary Dobies wprowadza czytelnika do swojej poezji aforyzmami, które wciągają go niczym w wir rwącej  rzeki. To wir intelektualny, który chce przedrzeć się do sedna sprawy, nie zadowalając się pływaniem po powierzchni.

Aforyzmy już od wieków były jedną z uprzywilejowanych form wyrazu myśli: zwięzłą, niechętną rozległym, wielostronicowym analizom próbą dotarcia do istoty rzeczy. Czasem potok słów topi pragnienie mądrości. Wiedzieli o tym filozofowie, którzy z upodobaniem sięgali po to narzędzie ekspresji. Byli wśród nich Seneka, Błażej Pascal, Artur Schopenhauer, Fryderyk Nietzsche, a także lekarz Hipokrates. Filozofowie i lekarze starali się znaleźć lek na ludzkie bóle. Leczyli aforyzmem, który dotykał „rany”, bolących punktów refleksji, nie znieruchomiał jak bandaż owinięty wokół całej ręki, lecz leczył miejsca zapalne.

(Ze Wstępu ks. dr. hab. Piotra Roszaka

Piotr Roszak – Pod kątem ostrym. Kilka słów o „poezji wirującej” Cezarego Dobiesa / 5

I / 13

II / 25 

III / 31

13 wierszy / 49

Zamiast życzeń / 51

Fortepian / 52

Znaki / 53

Kobieta / 54

Wanda Rutkiewicz / 56

Próba terapii / 58

Lek / 60

Lęk / 61

Gniew / 62

Tożsamość / 63

Do ks. Piotra Roszaka chcąc ogarnąć św. Tomasza z Akwinu / 64

Wenus / 66

Antypsalm / 67

  • Anna Łozowska-Patynowska

    Poezja Cezarego Dobiesa to liryka lapidarna i błyskotliwa. Kryje się w niej znacznie więcej, niż z pozoru nam się wydaje. Autor nawiązuje do klasycyzmu w wydaniu Herberta, inspiruje się nim, ale podąża własną ścieżką. Wspólne pozostaje spojrzenie na świat i przekonanie o jego istocie. U obu poetów istotne jest dążenie do odbudowy i scalanie na nowo fragmentów świata mentalnego istoty ludzkiej. Dobies jest klasycystą, dokładnie odmierzającym proporcje między bliżej niesprecyzowanym lękiem a lekiem na niego. W specyfice podjętego leczenia kryje się, według niego, możliwość odpowiedniego wyważania proporcji pomiędzy lękiem a lekiem. W klasycystycznym wersie jest mu niekiedy niewygodnie. Nie oznacza to jednak, że Dobies całkowicie rezygnuje z osiągnięć takiej liryki. Jest on klasycystą, podobnie jak Herbert, nie w rozumieniu stylistycznym, lecz w wymiarze światopoglądowym. Zmusza nas do głębszego oglądu zaprezentowanych liryków i poddania ich możliwie precyzyjnej interpretacji. Cezary Dobies pisze swoje "Lęki i leki" po to, by zaprezentować własną wizję świata, świata, w którym tylko pozornie da się wszystko wyjaśnić i zrozumieć. Próbuje on oddać jego charakter w aforyzmach. W ten sposób chce go ogarnąć, ukazać jako kompletny i samowystarczalny. Aforyzmy Dobiesa kontestują nadchodzącą nową rzeczywistość, której przecież musimy sprostać. Ich paradoksalność każe nam traktować świat jako przestrzeń, w której można zatracić siebie i jednocześnie się w niej odnaleźć.
    Fragment recenzji
     „Topos”, nr 4 (137) 2014, s. 162-163.
Napisz recenzję

Napisz własną recenzję

Captcha
  • Cezary Dobies

    Poeta, pisarz, członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (Oddział Warszawa). Skończył studia filozoficzne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Obecnie mieszka w Paryżu. Wydał następujące pozycje książkowe: Portret okienny z chleba (WOAK, Teatr Wiczy, Toruń 2001), Joannie. Księga Wejścia (Algo, Toruń 2005), Herbert w Toruniu. Przewodnik po latach 1947–1951 dla turystów poezjojęzycznych (Tako, Toruń 2008), Księga imion. Podróż literacka przez Biblię oraz przypowieści o współczesnych ludziach (Tako, Toruń 2010), Lęki i leki. Trzynaście wierszy i sto siedemdziesiąt aforyzmów (Wydawnictwo Naukowe UMK, Toruń 2013), Wahadło w zegarze i inne zwątpienia / Le temps qui hésite, dwujęzyczne wydanie w przekładzie na język francuski Krzysztofa A. Jeżewskiego, Liliany Orłowskiej, Joanny Dobies i Laurenta Chemin (Editions yot-art, Paryż 2013), Łańcuch. Myśli powiązane (Wydawnictwo Naukowe UMK, Toruń 2016) oraz Artur Majka. Malarstwo z motywem myśli (Wydawnictwo Naukowe UMK, Toruń 2017). Opublikował opowiadanie i esej w książce U źródeł pamięci. O „zapominaniu” w historii, teologii i literaturze, pod red. Piotra Roszaka (Wydawnictwo Naukowe UMK, Toruń 2013). Jest także autorem zbioru bajek dla dzieci Bajki Arturka i Blanki / Les fables d`Artur et Blanka, przekład na język francuski Isabelle Jannes-Kalinowski (Editions yot-art, Paryż 2015).

Newsletter

Jeśli są Państwo zainteresowani otrzymywaniem aktualnych informacji z Wydawnictwa Naukowego UMK, prosimy o zapisanie się do listy odbiorców naszego newslettera.

Nie udało się otworzyć pliku PDF.

Dodano do koszyka:

Lorem ipsum