Ukończył polonistykę (1978) i historię sztuki (1981) na Uniwersytecie Warszawskim. W 1995 roku obronił rozprawę doktorską, napisaną pod kierunkiem profesora Andrzeja Rottermunda. W roku 2004 uzyskał habilitację na podstawie dorobku badawczego i książki: Nowożytne konfesje polskie. Artystyczne formy gloryfikacji grobów świętych i błogosławionych w dawnej Rzeczypospolitej. Od roku 2007 piastuje stanowisko profesora UMK. W latach 1982−1999 był zatrudniony w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie (Pracownia Inwentaryzacji Zabytków). Pełnił też funkcję sekretarza redakcji „Rocznika Historii Sztuki” (1984−1998) oraz redaktora działu kroniki w „Biuletynie Historii Sztuki” (1985−1987). Od 1999 roku jest pracownikiem dydaktyczno-naukowym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, a od 2006 – kierownikiem Katedry Historii Sztuki i Kultury. Jest autorem kilku książek, współautorem tomów z serii „Katalog zabytków sztuki w Polsce” (poświęconych Warszawie). Opublikował blisko 150 artykułów naukowych i popularnonaukowych nie tylko z zakresu historii sztuk plastycznych (przede wszystkim XVII i XVIII stulecia), lecz także historii literatury, teatru, muzyki oraz dziejów polskiego przemysłu.
Konterfekty zwielokrotnione. Rozważania nad wizerunkami pijara Stanisława Konarskiego
W książce zaprezentowano portrety Stanisława Konarskiego, zakonnika pijara, znaczącego statysty XVIII stulecia. Ze względu na swe zasługi bywał on w ciągu minionych 250 lat niejednokrotnie uwieczniany z wykorzystaniem technik: rysunkowych, malarskich, graficznych czy rzeźbiarskich. Nigdy dotąd nie próbowano jednak zebrać tych podobizn i przebadać jako określonego zbioru. Obfitość konterfektów powinna umożliwiać poznanie wizerunku duchownego, ale wraz z narastającą liczbą przedstawień obraz jego fizjonomii i sylwetki zdaje się zacierać. Zamiast przybliżenia, raczej się oddala, pozostawiając rozmaite wątpliwości.
Cel podejmowanych badań był więc następujący: zgromadzić jak najszerszy zasób zachowanych portretów Konarskiego, następnie poddać je analizie, pozwalającej wskazać dzieła oryginalne, pierwsze, które powstały za jego życia lub krótko po śmierci, a tworzone były przez artystów, mających okazję poznać go osobiście. To właśnie te prace winny stanowić podstawę do refleksji nad rzeczywistym wyglądem pijara, przy niezbędnym w tym przypadku uwzględnieniu rozmaitych konwencji portretowych, wykazujących niekiedy skrajnie odmienne dążenia, w kierunku bądź to weryzmu, bądź to idealizacji modela.
Natomiast wszystkie późniejsze podobizny Konarskiego, których autorzy mogli polegać już wyłącznie na konterfektach pozostawionych przez poprzedników, należało rozważyć właśnie jako problem naśladowania określonych wzorów, dróg ich przejmowania i sposobów powielania. Wzorów odtwarzanych ze zróżnicowaną wnikliwością i z różnym stopniem artystycznych uzdolnień, co niejednokrotnie prowadziło do coraz większych uogólnień, przekształcających portret indywidualny w wyzbyty wierności i dosłowności wizerunek „uniwersalny” – zakonnika doskonałego, pełnego wiary i wiedzy, ucieleśniającego najwyższe wartości.
Wprowadzenie / 7
Portretowany – Stanisław Konarski / 11
Konterfekty – oryginalne i pochodne / 51
Portret olejny / 55
Portret pastelowy / 94
Portret marmurowy / 116
Portret złoty / 144
Zakończenie / 168
Bibliografia / 182
Ilustracje / 212
Spis ilustracji / 308
Summary / 324
Indeks osób / 337
Ryszard Mączyński
- Znaki obecności. Z dziejów zakonu pijarów w Rzeczypospolitej XVII–XIX wieku
- Ignacego Potockiego zabawy architekturą. Refleksje nad autorskim jego dziełem z zakresu myśli o sztuce
- Nowożytne konfesje polskie. Artystyczne formy gloryfikacji grobów świętych i błogosławionych w dawnej Rzeczypospolitej
- Kościół św. Benona w Warszawie. Nieznane karty z dziejów Bractwa Niemieckiego, Zakonu Redemptorystów i początków stołecznego...
- Blaski złotniczego kunsztu. Studia z dziejów rzemiosła artystycznego XVII i XVIII wieku
- Kościół w Krzyżanowicach. Fundacja Hugona Kołłątaja
- Konterfekty zwielokrotnione. Rozważania nad wizerunkami pijara Stanisława Konarskiego
- Cech mosiężników warszawskich w czasach Oświecenia
- Muzyka i teatr. W kręgu kultury zakonnej Warszawy XVII–XIX wieku
- Sztuka i Kultura, tom 1, 2013
- Sztuka i Kultura, tom 2, 2014
- Sztuka i Kultura, tom 3, 2015
- Sztuka i Kultura, tom 4, 2016
- Twórczość malarska Szymona Czechowicza i jej znaczenie dla kultury Rzeczypospolitej Obojga Narodów
- Wokół zagadnień warsztatu artysty: malarza, rzeźbiarza, architekta… Tom 1
- Wokół zagadnień warsztatu artysty: malarza, rzeźbiarza, architekta… Tom 2
- Sztuka i Kultura, tom 5, 2017/2018
- Sztuka i Kultura, tom 6, 2019/2022
Inne z tej kategorii

W pogoni za muzami. Opowieść autobiograficzna
Stanisław Rolicz
Ignacego Potockiego zabawy architekturą. Refleksje nad autorskim jego dziełem z zakresu myśli o sztuce
Ryszard Mączyński
Znaki obecności. Z dziejów zakonu pijarów w Rzeczypospolitej XVII–XIX wieku
Ryszard Mączyński